Wandelrondje langs middenstand

Lucenay l’Evêque is de hoofdplaats van het kanton en daarom terug te vinden op vrijwel alle kaarten. Maar deze status zegt meer over de andere plaatsen dan over het belang van ons dorp. Toch heeft Lucenay l’Evêque nog wat lokale voorzieningen en middenstanders. Een paar lichten we hier uit.

Bar-tabac

Wij beschikken in het dorp over een tabakker. Een tabakker? Ja, de bar-tabac is tevens het dépot de pain. Je kunt er dus terecht voor een dagelijks broodje en gelijk een borreltje meepakken. Dat doen de boeren uit het dorp om een uur of 10. Zij hebben er dan al een paar uur werk opzitten en pakken met elkaar een versterkertje in de bar. Onze Engelse buren proberen goed te integreren en hebben deze gewoonte overgenomen. Niet altijd met even veel succes, recent moesten wij de buurvrouw uit de greppel vissen omdat zij de fiets niet meer recht wist te houden. Zelf gaan naar de bar-tabac voor het wat oudbakken brood en de verse roddels. Ariëlle, de uitbaatster, is de beste nieuwsbron: een soort dagelijkse krant maar dan in gesproken vorm.

 

Groenten en fruit

Verder kunnen we een keer per week terecht bij de groentenhandel van Eric en Rafaëla. Op maandag rijden zij midden in de nacht naar Parijs om inkopen te doen in Rungis. De vorige groentenman had de gewoonte om langsrijdend altijd even te toeteren als begroeting. Zich niet realiserend dat de meeste van onze gasten om 2 uur ’s nachts al in diepe slaap zijn. Gelukkig hebben Eric en Rafaëla na zijn pensioen wel de zaak overgenomen maar niet het getoeter. Zij staan op de markt in Autun, Arnay-le-Duc en Saulieu maar op dinsdag gooien ze de opslag in het dorp open en doen wij onze inkopen. Rafaëla is verdacht blond en buitenlandse klanten die in hakkelend Frans een bestelling doen krijgen in het Nederlands antwoord. Zo’n 15 jaar geleden verhuisde ze naar de Morvan en werd verliefd op Eric, la douce France, de preien en courgettes.

Centre médicale

Ook qua medische voorzieningen zijn we goed bedeeld. We hebben een centre médicale met huisarts, verpleegster en fysiotherapeut. Voorheen hadden we zelfs twee huisartsen. Maar toen dokter Martin ons zevenjarige buurmeisje de pil voorschreef en bejaarden bij incontinentie een schimmelzalfje, kon niemand meer ontkennen dat hij ook zichzelf iets te veel medicatie had toegediend. Hij werd uit zijn ambt gezet en kortstondig kwam er een Roemeense arts in zijn plaats. De EU kent open grenzen maar de dorpsbewoners bleken minder open. In een modern pand huist de pharmacie die wordt bestierd door de burgemeestersvrouw. De burgemeester zelf wijt zich full time aan zijn taak als burgervader. Meestal is het burgemeesterschap een bijbaantje maar, zoals monsieur Perillat ons vertelde, “Een apotheek is als het winnen van de loterij, de garantie van een levenslang inkomen.” Dus toen hij zijn aannemersbedrijf in Dijon inruilde voor de apotheek begon voor hem het luie leventje dat bestaat uit als de jaarlijkse speeches en het voorzitten van de gemeenteraad.

Bibliotheek in kapel

Als je de dorpswandeling (Balade du patrimoine) maakt, kom je langs de Sint Hubertuskapel. Een kleine kapel gewijd aan Sint Hubertus, patroonheilige van de jagers. Tot 1880 werden er diensten gehouden, daarna werd de kapel ruim 100 jaar niet gebruikt. In 1987 kreeg de kapel een tweede leven als bibliotheek en deze bestemming heeft hij nu nog. Madame De Lavernette, type streng schoolhoofd van de oude stempel, zwaait de scepter in onze dorpsbibliotheek. Samen met een paar andere dames en een enkele heer wordt de bibliotheek iedere woensdag- en zaterdagochtend geopend zodat de dorpsbewoners zich kunnen laven aan literatuur. Ook ik ben lid en zelfs al leen ik bijna nooit meer een boek, mijn lenerspas wordt trouw bewaard. Ieder jaar wordt een kleine expositie ingericht rondom een thema met oude foto’s en prenten. Nog waardevoller zijn de verhalen die erbij verteld worden. Verhalen van voorbije tijden toen Lucenay l’Evêque nog een belangrijke plaats was en Autun ver weg. Met internet, auto’s en goedkope charters is nu de hele wereld binnen handbereik. Zo niet in de Sint Hubertuskapel: de digitalisering is compleet voorbij gegaan aan de bibliotheek. Maar hier kun je wél een reis in de tijd maken.